Ümit Etmek
- Şeyda Şentürk
- 14 May 2005
- 1 dakikada okunur
Karşıki tepede ışıklar yanıyor yine,
Bense oturuyorum mutsuz, bir arabanın içinde,
Işıklar gitgide uzuyor uzuyor,
Kendimi bulamıyorum bu ışık huzmesinde.
Yerim burası mı acaba burası, bu olduğum yer,
Gittikçe tükeniyor içimdeki ümitler,
Hayat manasız şu an, boşuna çıkar yol aramak,
Ümitlerden sonra bir gün hayat da biter...
Şeyda Şentürk
seydasenturk.com
© Copyright seydasenturk.com 2021. Bu sayfada yer alan şiirlerin telif hakları, Şeyda Şentürk'e aittir. 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası uyarınca, ürünler (şiirler) site yönetiminden ve yazarından (şairinden) izinsiz kullanılamaz.
This poem carries a quiet heaviness that many readers can relate to, especially the feeling of searching for oneself in fading light. For writers sharing short reflective pieces like this, has anyone chosen to buy blog content for inspiration or structure? I came across PayssomeoneTo while exploring how others curate literary writing.
This poem captures a quiet, heavy moment of disorientation and fading hope, and the imagery of light feels especially poignant. Its simplicity leaves space for reflection rather than resolution. Reading it made me think how sometimes people ask whether to hire someone to edit my manuscript even groups like Academic Editors are mentioned just to preserve tone without altering emotional honesty.